Uansett om det blir ny veg eller ikkje i Straumvassbotn vil denne ny kunnskapen få følgjer for klatringa i Botn. Vi er ikkje lenger aleine der og vi kan ikkje lenger gjere akkurat som vi vil. Heldigvis har stilen vore nokså skånsom i Botn. Vi har vore flittige med stålbørste på nokon av steinane, men vi har i svært liten grad fjerna tre og kratt. Dette må vi halde fram med og vi bør vere svært forsiktige dersom vi vil børste fram nye buldresteinar. Desse sjeldne lavartane er funne på både stein og på tre. Av treslaga er det rogn og osp som har vore vertstre. Ut frå kartet kan det sjå ut som vi har eit litt lukkeleg samantreff - dei sjeldne artane er stort sett funna utafor dei sentrale buldreområda. For ein som er litt kjent i Botn er dette kanskje ikkje heilt tilfeldig: Skogen er litt meir open og steinane litt større i beltet frå som går gjennom Snussektoren og opp lia. Dette kan ha gjort at lokalklimaet er litt tørrare og dermed vil ikkje desse sjeldne artene trivast like godt. Det er og verdt og hugse på at desse lavartane veks på både levande tre og på ståande og liggande daude tre. På den positive sida kan vi utvide dei sære interessenen våre: Vi buldrar tydlegvis i ein av dei mest spennande sopp- og lavskogane i Nordland. Kanskje ta med seg ein lavflora neste gong og bruke pausene til botanisering? Geir Gaarder meiner sjansa for å finne fleire interessante artar der er stor!

Bildet til høgre og ingressbildet viser den mest sjeldne av artane funne i Straumvassbotn: Granfiltlav (Fuscopannaria ahlneri). Denne arten veks vanlegvis i kystnære, fukitge granskogar, men er i Straumvassbotn funne både på rogn og stein.